Mağduru doğrudan muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü ileti yoluyla işlenen hakaret fiillerinin ön ödeme kapsamına alınması, özellikle sosyal medya üzerinden kontrolsüz biçimde çoğalan bu tür eylemler bakımından ceza yargılamasının daha işlevsel hale getirilmesini amaçlamaktadır.
Böylece her hakaret iddiasının otomatik olarak soruşturma ve kovuşturma sürecine taşınması yerine, daha hızlı ve pratik bir çözüm mekanizması öngörülmüş; yargının kronikleşen iş yüküne de dolaylı bir fren getirilmek istenmiştir.
Kanaatimce bu yaklaşım, ceza hukukunun tali ve istisnai niteliğine uygun bir denge arayışını yansıtmaktadır.
Ön ödeme kurumunun genişletilmesi, her somut olayda ceza tehdidini refleks olarak devreye sokan bir anlayış yerine, uyuşmazlığı daha kısa sürede ve daha az yıpratıcı yollarla çözmeyi mümkün kılmaktadır.
Özellikle son yıllarda sosyal medya üzerinden işlenen hakaret suçlarının, kamuoyunda “ünlü” olarak nitelendirilen bazı kişiler tarafından bilinçli biçimde kışkırtıcı, amiyane ifadelerle tetiklendiği; akabinde açılan tazminat davaları yoluyla adeta bir gelir kapısına dönüştürüldüğü yönünde ciddi bir pratik oluşmuştur.
Bu tablo, ceza müeyyidesinin hukuka ve toplumsal barışa hizmet etme amacını aşarak yeni hak ihlallerine zemin hazırladığı eleştirisini de beraberinde getirmektedir.
Uygulamada düzenlemenin, ifade özgürlüğü ile kişilik hakları arasındaki hassas denge gözetilerek ve ölçülülük ilkesi esas alınarak hayata geçirilmesi, beklenen faydanın sağlanabilmesi açısından belirleyici olacaktır.
