Yıldız, mesajımda “Bazı davalar vardır ki sadece bir ibadet aşkı değil, bir milletin eğilmeyen başı kırılmayan gururudur. Nihal Atsız’ın 1953 fetih yıldönümünde hayal ettiği o beyaz keçeli, keskin kılıçlı süvarilerin Ayasofya’ya akışı aslında Batı’nın sinsi dayatmalarına karşı Türk’ün tarih sahnesindeki şahlanış arzusuydu. O gün engellenen o büyük yürüyüş, aslında bir bitiş değil, bir başlangıcın tohumuydu.
Atsız Bey’in zihinlere nakşettiği o haysiyet mücadelesi, tam 22 yıl sonra, 1975’te ete kemiğe büründü. Muhsin Yazıcıoğlu ve Mehmet Gül gibi derin aslanlar, Ayasofya’nın mahzun kubbesi altında saf tutarak sadece namaz kılmadılar, tarihin gidişatına sarsılmaz bir ihtarda bulundular. O gün orada rükuya eğilenler, aslında tüm dünyaya , Buradayız, gitmedik , diyenlerin gür sesiydi.
Vefatının 17. sene i devriyesinde rahmetle yad ettiğimiz Mehmet Gül , o gün o saflarda saf tutarken, Atsız’ın idealini ve Türk milletinin izzetini yüreğinde taşıyordu. Ayasofya’nın müze haline getirilerek prangalanmasına karşı sessiz ama en derinden gelen o başkaldırı, bugün özgürce okunan ezanların ilk yankısıydı.
Bizim Ayasofya sevdamız bir siyaset değil, bir haysiyet davasıdır. O gün o secdede alnını taşa koyanlar, Türk’ün evinden Batı’nın gölgesini silenlerdir."
Onlar, emniyet barikatlarını imanla, yasakları cesaretle ve mahzunluğu kararlılıkla aştılar. 1953'ün hayali 1975'in gerçeği ve bugünün zaferi, hepsi aynı zincirin halkalarıdır.
Ruhu şad, mekânı cennet olsun. O gün omuz omuza duran o yiğitlerin davası bizlere en büyük mirastır” dedi.
