Kamuda çalışan arkadaşlarımız, mahallemizdeki komşularımız, alışveriş yaptığımız esnaflarımız, alın teriyle evine ekmek götürmeye çalışan işçi kardeşlerimiz… Aynı safta, aynı kıbleye yönelmiş, aynı duaya amin diyen insanlar…
O an kendi kendime bir soru sordum:
Acaba namaz bittikten, camiden çıktıktan sonra hepimiz hangi evrensel insani değerlerimize sadık kalacağız? Hangi dünyevi hırslarımızdan vazgeçeceğiz? İnsanlık adına neyi değiştireceğiz? Yoksa camiden çıktıktan sonra yine bildiğimizi mi yapacağız?
Çünkü mesele yalnızca camiye girmek, saf tutmak, namaz kılmak değildir. Asıl mesele, camiden çıktıktan sonra da o safta hissettiğimiz kardeşliği hayatımıza taşıyabilmektir.
Namazda omuz omuza durduğumuz insanın hakkını dışarıda da gözetebiliyor muyuz?
Yanı başımızdaki komşumuzun derdini fark edebiliyor muyuz?
Bir işçinin alın terinin karşılığını zamanında ve hakkıyla verebiliyor muyuz?
Esnafımız müşterisine, işveren çalışanına, memur vatandaşa, güçlü olan güçsüz olana adaletle davranabiliyor mu?
Kendi çıkarımız söz konusu olduğunda dürüstlüğümüzden ödün veriyor muyuz?
Bir başkasının hakkını yememek, haksızlığa sessiz kalmamak, ihtiyaç sahibine el uzatmak, farklı düşünene saygı göstermek, kimseyi ötekileştirmemek… Bunlar yalnızca güzel sözler değil, insan olmanın temel sorumluluklarıdır.
Unutmamalıyız ki insanı değerli kılan makamı, serveti, unvanı ya da sahip oldukları değil; başkalarının hayatına kattığı iyilik, gösterdiği vicdan ve arkasında bıraktığı güzel izlerdir.
Daha az kibir, daha çok tevazu… Daha az bencillik, daha çok paylaşmak… Daha az öfke, daha çok hoşgörü… Daha az haksızlık, daha çok adalet… Daha az gösteriş, daha çok samimiyet…
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:
Biz ibadetlerimizi hayatımızı güzelleştirmek için mi yapıyoruz, yoksa hayatımızı değiştirmeden ibadetlerimizi mi tamamlıyoruz?
İnanç, insanın sadece Allah'a karşı sorumluluğunu değil, insana, doğaya, topluma ve bütün canlılara karşı sorumluluğunu da hatırlatmalıdır.
Birbirimizin hakkını koruyamadığımız, adaleti gözetemediğimiz, yoksulun ve mazlumun yanında duramadığımız, sevgiyi ve merhameti hayatımıza taşıyamadığımız sürece kendimizle yüzleşmeye devam etmeliyiz.
Çünkü insanlık, yalnızca aynı kıbleye yönelmekle değil, aynı vicdanda buluşabilmekle güzelleşir.
Dileğim odur ki camiden çıkarken sadece ayakkabılarımızı değil; kinimizi, kibirimizi, hırslarımızı, önyargılarımızı ve başkalarının hakkına göz diken yanlarımızı da geride bırakabilelim.
Ve her birimiz, bugün dünden biraz daha iyi, biraz daha adil, biraz daha merhametli bir insan olabilmek için adım atalım.
Çünkü asıl mesele camide nasıl durduğumuz değil, camiden çıktıktan sonra nasıl bir insan olduğumuzdur.
Herkese huzurlu, vicdanlı, adaletli ve insanlığın kazandığı güzel bir hayat diliyorum.
"İnsanlık, yalnızca aynı kıbleye yönelmekle değil, aynı vicdanda buluşabilmekle güzelleşir."
Ömer YABANCI







GALATASARAY
TRABZONSPOR
AMED SPORTİF FAALİYETLER
BEŞİKTAŞ
KASIMPAŞA
FENERBAHÇE
KOCAELİSPOR
İSTANBUL BAŞAKŞEHİR FK
ARCA ÇORUM FK
GÖZTEPE
ÇAYKUR RİZESPOR
ERZURUMSPOR FK
CORENDON ALANYASPOR
GENÇLERBİRLİĞİ
TÜMOSAN KONYASPOR
GAZİANTEP FUTBOL KULÜBÜ
SAMSUNSPOR
EYÜPSPOR





Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir