15 Kasım, Filistin halkının bağımsızlık mücadelesinde tarihî bir dönüm noktasıdır. Filistin Ulusal Konseyi, 15 Kasım 1988’de Cezayir’de toplanarak Filistin Devleti’nin bağımsızlığını ilan etti. Bugün, bu tarihî ilanının 38. yıl dönümünü anıyoruz.
Ancak aradan geçen 38 yıla rağmen Filistin halkı hâlâ bağımsızlığa, özgürlüğe ve güven içinde yaşayabileceği bir vatana kavuşabilmiş değil. Üstelik Gazze’de yaşanan insanlık dramı, zulüm ve yıkım bütün dünyanın gözleri önünde devam ediyor.
Üç yıldır dünyanın dört bir yanında milyonlarca insan Gazze için sesini yükseltiyor; meydanlar doluyor, yürüyüşler ve mitingler düzenleniyor, açıklamalar yapılıyor. Buna rağmen somut bir ilerleme sağlanamıyor. Aksine İsrail, ablukayı genişletmeye, Filistin topraklarını yakıp yıkmaya ve imzaladığı ateşkes anlaşmalarını ihlal etmeye devam ediyor. Bütün bunlar karşısında caydırıcı yaptırımların hayata geçirilmemesi ise uluslararası toplumun iradesini ve adalet anlayışını ciddi biçimde sorgulatıyor.
Bu tablo, haklı olarak toplumda bir umutsuzluk ve çaresizlik duygusu oluşturuyor. İnsanlar seslerini yükselttikleri hâlde sonuç alamadıklarını düşündükçe mücadeleden uzaklaşabiliyor.
Oysa tam da bu noktada unutmamamız gereken önemli bir gerçek var: Bir mücadelenin sonuç vermemesi, o mücadelenin anlamsız olduğu anlamına gelmez.
Geçtiğimiz cuma günü birçok ilimizde cuma namazı çıkışında gerçekleştirilen protestolar ve basın açıklamaları, Filistin meselesinin gündemde tutulması bakımından önemlidir. Yine COP31 kapsamında Memur-Sen ve Uluslararası Emek Konfederasyonu (ILC) iş birliğiyle hazırlanan “Dönüş Umudu: El-Avde – Zeytin Ağacı Hikâyesi” deneyim sergisi, Filistin’in hafızasını, köklerini ve dönüş umudunu dünyanın farklı coğrafyalarından gelen ziyaretçilerle buluşturması bakımından değerli bir çalışmadır.
Bu tür faaliyetler önemlidir. Ancak Filistin meselesine ilişkin çabalarımızı yalnızca belirli günlerde düzenlenen protestolarla ve dönemsel etkinliklerle sınırlı tutamayız.
Mücadelemizi üç temel başlıkta sürekli ve sistemli hâle getirmeliyiz:
1. Bilinç: Filistin meselesinin tarihî, siyasi, hukuki ve insani boyutlarını toplumun bütün kesimlerine anlatmalıyız. Özellikle genç kuşaklarda tarih bilinci, adalet duygusu ve insan hakları hassasiyeti oluşturmalıyız. Eğitimden akademik çalışmalara, medyadan kültür ve sanata kadar her alanda Filistin’in haklı davasını anlatmaya devam etmeliyiz.
2. Eylem: Tepkimizi yalnızca meydanlarda gösterilen anlık öfkeyle sınırlamamalıyız. Boykot ve dijital aktivizmden ekonomik bilinçlenmeye, alternatif üretim ve tüketim ağlarından akademik ve fikrî çalışmalara, üniversite ve okul buluşmalarından medya ve sanat faaliyetlerine kadar mücadele alanlarımızı genişletmeliyiz.
3. Boykot: Ekonomik gücümüzün aynı zamanda bir toplumsal sorumluluk ve tepki aracı olduğunu unutmamalıyız. Bilinçli tüketim alışkanlıklarını yaygınlaştırmalı, boykotu geçici bir kampanya olmaktan çıkarıp kararlı ve sürdürülebilir bir toplumsal tutuma dönüştürmeliyiz.
Elbette gerektiğinde meydanlarda sesimizi yükseltmeye, protestolarımızı sürdürmeye devam etmeliyiz. Ancak zulmün bir türlü durdurulamaması, özellikle bilinç düzeyi yeterince gelişmemiş kesimlerde zamanla duyarlılığın ve motivasyonun azalmasına yol açabiliyor. Çünkü süreklilik kazanan acılar, ne kadar büyük olursa olsun, zamanla gündelik hayatın sıradan bir parçasıymış gibi algılanabiliyor. Alışkanlık, vicdanın sesini bastırabiliyor.
İşte asıl tehlike budur: Zulme alışmak, acıyı sıradanlaştırmak ve bir süre sonra yaşananları yalnızca izlemekle yetinmek!
Bu nedenle protestolara katılımın azalması, ilginin zayıflaması veya beklenen sonuçların alınamaması bizi yıldırmamalıdır. Aksine, yöntemlerimizi gözden geçirmeye, mücadele kapasitemizi artırmaya ve enerjimizi daha etkili alanlara yönlendirmeye vesile olmalıdır.
Mesele, mücadeleyi azaltmak değil; onu tepkisel eylemlerin ötesine taşıyarak daha planlı, çok boyutlu, sonuç odaklı ve kalıcı bir zemine oturtmaktır.
Unutmayalım ki Filistin meselesi, yalnızca Filistinlilerin meselesi değildir. Bu mesele insanlığın vicdanı, uluslararası hukukun itibarı ve adaletin evrenselliği meselesidir.
Filistin özgür olana, Gazze’de çocuklar korkusuzca uyuyana, işgal ve zulüm sona erene kadar bu mücadele devam etmelidir.
Çünkü adalet, yalnızca haklı olmakla değil, haklı olanın yanında ısrarla durmakla da mümkündür.
Meydanlarda, okullarda, üniversitelerde, iş yerlerinde, medyada, ekonomide ve hayatın her alanında…
Unutmayacağız, unutturmayacağız; alışmayacağız, alıştırmayacağız!
Bekir ŞEN







GALATASARAY
TRABZONSPOR
AMED SPORTİF FAALİYETLER
BEŞİKTAŞ
KASIMPAŞA
FENERBAHÇE
KOCAELİSPOR
İSTANBUL BAŞAKŞEHİR FK
ARCA ÇORUM FK
GÖZTEPE
ÇAYKUR RİZESPOR
ERZURUMSPOR FK
CORENDON ALANYASPOR
GENÇLERBİRLİĞİ
TÜMOSAN KONYASPOR
GAZİANTEP FUTBOL KULÜBÜ
SAMSUNSPOR
EYÜPSPOR





Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir