Bundan 50 yıl önce evlerden bu kadar çöp çıkmazdı. Çünkü plastik henüz bu kadar hayatımıza girmemişti. Poşet yerine sepet veya file veya kağıttan mamul kesekağıdı vardı. Şişe suyu veya bardak su yoktu. Deterjan yerine kül ve soda vardı.Zaten çok bulaşıkta çıkmazdı.Herkes için ayrı tabak yoktu.Herkes bir ayran kaşığı ile aynı tastan ayranını içerdi. Şimdilerde ambalaj o kadar çoğaldı ki evlerde çöpten geçilmiyor. Büyük çoğunluğu plastik, naylon, alüminyum ve kartondan oluşuyor. Son yıllarda cam şişede maden suyu ve plastik şişelerde gazlı içecekler de atıklar içinde yerini aldı. Pil atıkları da büyük bir sorun. Peki biz bu atıklarla ilgili ciddi bir çalışma görüyor muyuz? Ben görmüyorum. Sadece "mış" gibi yapıyoruz. Bu atık işini Batı ülkeleri ciddiye alıyor ve gereğini sıkı bir şekilde takip ediyor. Biz de henüz bütün çöpler aynı konteynere rastgele atılıyor ve çöp arabaları alıp götürüyor. Çöplükte bir ayrıştırma var mı? Bence yok. O çöplerin arasında 4000 yılda erimeyen cam şişeden tutun 1000 yıl erimeyen plastik malzemelere kadar binlerce çeşit atıklar var. Bu işlere umur eden az bir kitle var. Ama toplumsal bir bilinç henüz oluşmuyor. Bu da devletin görevleri arasında olmalı. Trafik cezaları nasıl arttırıldıysa bu konularda da ciddi yaptırımlar olmalı. Bazı şeylerin üretimine ve kullanımına yasak getirilmeli. Mesela; Taziye evlerinde çay ikramı cam bardakta olmalı. Yemek ikramı köpük tabaklar, naylon kaşıklar yerine metal tabldotlar ve metal kaşıklarla yapılması mecbur edilmeli. Mezarlıkta defin esnasında naylon bardakta su ve naylon bardakta meyan şerbeti ikramı yasak olmalı..Buna benzer atığı azaltacak yüzlerce karar alınabilir. İçtiği suyun veya sodanın şişesini ışıklarda beklerken refüjlere atanları polis tesbit ederek okkalı cezalar yazmalı. Bütün bunlar için yukarda bizi yönetenler tumturaklı sözler yerine icraata yönelik kararlar almalı.. Şu Kilis'in güzelim bağlarının,bahçelerinin yollarına bir bakın.Binlerce, onbinlerce atık öylece gözümüze batarak duruyor.O kadar atığı temizlemeye kimse cesaret bile edemiyor. Herkes başkasından bir adım bekliyor. Bakalım daha ne kadar bekleyeceğiz?